اسکیزوفرنی کودکی

در اسکیزوفرنی کودک هم مثل اسکیزوفرنی بزرگسالان، مشخصه هایی چون هذیان، توهم، گفتار آشفته، رفتار آشفته، کاتاتونیک، بی تفاوتی عاطفی، فقر گفتار، فقدان اراده و کژکاری اجتماعی شغلی که کودک یا نوجوان نمی تواند به سطح مورد نظر برسد اما مشکل اینجاست که تصویری که کودکان از واقعیت دارند، در طول رشد طبیعیشان تغییر می کند و فقط در سنین بالا است که می توان گفت کودکان به تصور بالغانه از واقعیت رسیده اند. خیلی از کودکان، دارای شخصیت های خیالی هستند که نمی توان آن را دلیل تشخیص اسکیزوفرنی دانشت.

 

هذیانها و توهم های کودکان در مقایسه با هذیانها و توهمهای بزرگسالان، مختصر تر است و توهمی که در بین کودکان شایعتر است، توهم بینایی است و چون اشکالی ترسناک مثل اسکلت، موجودات فضایی و شیطان را در بر دارند، ترسناک هستند. البته توهم شنیداری هم در کودکان رواج دارد آنها ممکن است صدای چند نفر را بشنوند که از آنها انتقاد می کنند یا به آنها تحکم کنند.

 درDSM داشتن دو مورد از ملاک های مورد نظر برای تشخیص اسکیزوفرنی کافیست. ملاک ها به قرار زیر هستند:

 

هذیان، توهم، گفتار آشفته، رفتار آشفته یا کاتاتونیک، نشانه های منفی مثل بی تفاوتی عاطفی یا فقدان اراده و گفتار.

 

اختلال اسکیزوفرنی گاه تدریجی پدید می آید و گاه ناگهانی. اسکیزوفرنی بین اواخر نوجوانی و اواسط دهه سوم زندگی است و در مواردی سن آغاز آن، 5 یا 6 سالگی گزارش شده است. پسرها بیشتر از دختران به این اختلال مبتلا می شوند. نسبت شیوع این اختلال یک یا دو در هزار است و نوجوانان 50 برابر کودکان به این اختلال دچار می شوند.

 

برای اسکیزوفرنی، دلیل زیستی خاصی تبیین نشده است. گرچه که در اسکیزوفرنی چند ژن دخیل هستند و همچنین فاکتورهای محیطی و رشدی هم نقش دارند. تاثیر عوامل چندی در بروز این اختلال مورد توجه قرار گرفته است که خطر بروز اسکیزوفرنی را افزایش می دهند از قبیل مشکلات تولد، الگوی دلبستگی ضعیف یا فقر عاطفی، ضعف هماهنگی حرکتی در نوزادی، جدایی از والدین، نقایص عقلانی، نقایص شناختی، نقایص اجتماعی، سردرگمی و خصومت در ارتباط والد- کودک.

 

درمان این اختلال شامل دارو درمانی (مثل نورولپتیک)، مداخله های آموزش و خانوادگی، روان درمانی حمایتی است.

 منبع: اسکیزوفرنی